Το μόνο που άκουγα ήταν χλευαστικά σχόλια και ότι βλέπω πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Σήμερα, έχουν περάσει βέβαια 7 και πλέον χρόνια, άρχισαν επιτέλους να γίνονται τα πρώτα βήματα προς την σωστή κατεύθυνση, πρέπει όμως να βιαστούμε, τώρα που βλέπετε τα πρώτα ορατά αποτελέσματα, δεν έχετε καμία πλέον δικαιολογία, μην περιμένετε και πολλά πράγματα από τους υπάρχοντες πολιτικούς, oι περισσότεροι για να μην πω όλοι τους, σύμφωνα με τις πράξεις τους, έχουν ημερομηνία λήξεως, η οποία και έχει ήδη παρέλθει, και απλά δεν το έχουν ακόμα καταλάβει οι ίδιοι.
« Το σχολείο μας είναι ένα σχολείο χωρίς τοίχους σχεδόν όλες οι τάξεις έχουν διαδραστικούς πίνακες. Όταν τελειώνει το σχολικό ωράριο κάνουμε σεμινάρια στους υπολογιστές για τους κατοίκους της περιοχής μας. Πολλές φορές οι μικροί μας είναι εκείνοι που διδάσκουν τους γηραιότερους, καθώς το μάθημα έχει γίνει πλέον το πιο διασκεδαστικό παιχνίδι». Ο κ. Γιώργος Μιτάκης είναι πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αγ. Παρασκευής. Όπως δηλώνει, το σχολείο του δεν περίμενε να εξαγγείλει η κυβέρνηση πρόγραμμα ηλεκτρονικής «μεταμόρφωσης» των σχολείων της χώρας. Ο διευθυντής του, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς, αλλά και με τον σύλλογο των γονέων, προχώρησαν μόνοι τους στη... νέα εποχή. Σήμερα, εκπαιδεύουν τους μαθητές τους σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον «ηλεκτρονικό», στο οποίο όλα μπορούν να συμβούν. Ο δάσκαλος του σχολείου κ. Κώστας Σιμωτάς λέει στο «Βήμα» ότι « οι μαθητές βρίσκονται περισσότερο από εμάς τους μεγάλους κοντά στην κουλτούρα των οπτικοακουστικών μέσων. Οποιαδήποτε αλλαγή προς αυτή την κατεύθυνση τη δέχονται με μεγάλο ενθουσιασμό ».
Ο κ. Σιμωτάς ανήκει σε μια νέα γενιά εκπαιδευτικών. Μια γενιά που εργάζεται και διοικεί ανοικτά σχολεία. Χρησιμοποιεί διαδραστικούς πίνακες, καλύπτει τα έξοδά τους με πολύπλοκα επιχειρηματικά σχέδια, οργανώνει προγράμματα ανακύκλωσης, σχεδιάζει προγράμματα κατασκευής εναλλακτικών μορφών ενέργειας.
Ήδη, ο διευθυντής και ο σύλλογος γονέων σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν την ταράτσα του σχολείου για την ανάπτυξη φωτοβολταϊκών συστημάτων και να καλύπτουν την ενέργεια που καταναλώνει το σχολείο, ενώ έχει παραγγελθεί και ένα ρομποτικό σύστημα, ώστε από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο να μπορέσουν να το χρησιμοποιήσουν σε μάθημα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Το κόστος των παραπάνω κάλυψε η σχολική επιτροπή. Έκαναν έρευνα αγοράς, βρήκαν ευκαιρίες, προχώρησαν αρχικά σε μικρές προμήθειες, δούλεψαν όλοι μαζί.
« Για την υποστήριξη των διαδραστικών πινάκων, οι οποίοι είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα, έχουμε αναπτύξει μια ψηφιακή υποδομή που στήναμε επί δυόμισι χρόνια », λέει ο κ. Μιτάκης. « Έχουμε μια αίθουσα υπολογιστών που απασχολεί σε καθημερινή βάση δεκατέσσερις εργαζομένους. Στην αίθουσα αυτή μάλιστα γίνεται και μάθημα, ενώ έχουμε “φορτώσει” όλα τα προγράμματα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου ». Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι εργάζονται σκληρά, αλλά δεν βλέπουν καμία ανταπόκριση από την πολιτεία και αυτό τους προκαλεί μια πικρία. Ο καθηγητής Πληροφορικής του 2ου Γυμνασίου Ζεφυρίου κ. Αθανάσιος Τσαγκαράκης έχει «στήσει» ένα μικρό εικονικό «παράδεισο» στο σχολείο του, ενώ οι μαθητές του έχουν διακριθεί αρκετές φορές σε πανευρωπαϊκούς διαγωνισμούς.
« Δεν μπορεί να μη σχολιάσεις το γεγονός ότι το σχολείο μου είναι καινούργιο και όμως δεν είχε προβλεφθεί η δημιουργία εργαστηρίων πληροφορικής ή εγκατάστασης υπολογιστών » λέει ο ίδιος. « Αν περιμένεις από την πολιτεία να καλύψει τις ανάγκες δεν καταφέρνεις τίποτα. Τα προβλήματά σου αυξάνονται και μεγεθύνονται. Οι μαθητές μου βγήκαν δεύτεροι σε πανευρωπαϊκό διαγωνισμό πληροφορικής ανάμεσα σε 32 χώρες και 366 συμμετοχές. Τα τελευταία χρόνια καταλαμβάνουν σταθερά τη δεύτερη θέση. Δεν πήραμε ούτε μία συγχαρητήρια επιστολή από το υπουργείο Παιδείας ».
Το 2ο Γυμνάσιο Ζεφυρίου όμως δεν έχει μόνο διαδραστικούς πίνακες. Η εργασία που βραβεύτηκε σε πανευρωπαϊκό διαγωνισμό πληροφορικής αφορά την κατασκευή ιστοσελίδας για την ανακύκλωση. Το σχολείο όμως στήνει ήδη και μια ηλεκτρονική βιβλιοθήκη για αντίστοιχα θέματα.
Ο κ. Τσαγκαράκης σχεδιάζει τώρα μία μεγάλη εκπαιδευτική πύλη του σχολείου του, στην οποία θα υπάρχει η δυνατότητα ενημέρωσης, αρθρογραφίας γονέων, μαθητών και εκπαιδευτικών, καθώς και επικοινωνίας με άλλα σχολεία. Επίσης, έχει αναρτήσει και μια προσωπική ιστοσελίδα, στην οποία «ανεβάζει» τα μαθήματά του.
Επιβραβεύονται οι πρωτοπόροι εκπαιδευτικοί
Οι εκπαιδευτικοί που εφαρμόζουν ρηξικέλευθα προγράμματα στα σχολεία τους θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε εκδήλωση που διοργανώνει το υπουργείο Παιδείας σήμερα το πρωί στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (Πειραιώς 254, Ταύρος). Το υπουργείο Παιδείας από την επόμενη σχολική χρονιά θα διοργανώνει ετησίως εκδηλώσεις όπου θα παρουσιάζονται τα έργα των 100 πλέον καινοτόμων εκπαιδευτικών και των 100 καινοτόμων σχολείων από όλη τη χώρα.
«Ο μαθητής πρέπει να βρίσκεται παντού»
« Ο μαθητής στο σχολείο του χωριού πρέπει να έχει τη δυνατότητα να βρεθεί στο κέντρο του κόσμου. Πρέπει να βρίσκεται παντού. Όταν μπόρεσα να χρησιμοποιήσω για πρώτη φορά διαδραστικό πίνακα και να “φορτώσω” τα σχολικά βιβλία ώστε να δείχνω στον μαθητή αυτό ακριβώς που θέλω, σκέφτηκα ότι ζω στον Παράδεισο... ». Ο κ. Σταύρος Πασπάλης είναι ο πρώτος εκπαιδευτικός στη χώρα που χρησιμοποίησε διαδραστικό πίνακα στο μάθημά του. Το 2005, το χωριό Σκλήθρο της Φλώρινας ο κ. Πασπάλης έχοντας πρόσφατα επιστρέψει από τη Γερμανία, όπου εργαζόταν ως αποσπασμένος δάσκαλος, ανακάλυψε τον τρόπο για να γίνει καλύτερος στη δουλειά του. « Όταν γύρισα στην Ελλάδα, στόχος μου ήταν να αποφύγω τη μετωπική διδασκαλία που αποτελεί τον κύριο τρόπο λειτουργίας του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και να βοηθήσω στην εξωστρέφεια του μαθητή» λέει ο κ. Πασπάλης. «Προσπάθησα να παραγγείλω έναν διαδραστικό πίνακα για την τάξη μου και τελικά τα κατάφερα μέσω του πολιτιστικού συλλόγου του χωριού. Το 2005 τον χρησιμοποίησα πρώτα στο Σκλήθρο πειραματικά. Σιγά-σιγά κατήργησα οριστικά τον μαυροπίνακα και τον πίνακα μαρκαδόρου. Εκείνο τον καιρό εμφανίστηκαν σε ηλεκτρονική μορφή για πρώτη φορά και τα σχολικά βιβλία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου» .
«Εφέτος, στο Λέχοβο Φλώρινας πια, με τη βοήθεια της σχολικής επιτροπής έχω έναν πίνακα σε κάθε τάξη. Όταν κάνουμε μια μάχη σε μια συγκεκριμένη περίοδο της Ιστορίας, ανατρέχουμε αμέσως το Ηistory Channel ή στο Βρετανικό Μουσείο ή στο Λούβρο ή στο Μουσείο της Ακρόπολης. Παίρνουμε μια καλύτερη εικόνα και την τοποθετούμε στο σχολικό βιβλίο. Κάνουμε ό,τι θέλουμε. Με την κατάλληλη επίβλεψη βέβαια » λέει χαρακτηριστικά.
Αναδημοσίευση από το σημερινό «Βήμα»
One Stop News
