Πώς Η Golman Sachs Οργανώνει την Χρεωκοπία της Ελλάδας

Ενδιαφέρον θα ήταν να μάθουμε εάν η Γκόλντμαν Ζακς διατηρούσε ή και συνεχίζει να διατηρεί κάποιον "τοποτηρητή" και στα καθ' ημάς και σε ποιο ακριβώς πόστο. Σε κυβερνητικό ή μήπως σε κρατικό που πάντως επηρεάζει καθοριστικά κρίσιμες κυβερνητικές αποφάσεις σχετικά με την οικονομία και τη διαχείριση των δημοσιονομικών μας προβλημάτων.
Πως θα σας φαινόταν αν ο προπονητής του Ολυμπιακού έπαιζε 100 εκατομμύρια στο πάμε στοίχημα, ποντάροντας στην ήττα και τον υποβιβασμό της ομάδας του και συνιστώντας στους φίλους του να κάνουν το ίδιο; Τι θα έκαναν οι οπαδοί των Ερυθρολεύκων σε έναν τέτοιο προπονητή; (Δεν έχει σημασία η ομάδα θα μπορούσε να ήταν οποιαδήποτε άλλη στην θέση του Ολυμπιακού)
Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι κάνει η τράπεζα Γκόλντμαν Ζακς, κύριος σύμβουλος επί σειρά ετών των ελληνικών κυβερνήσεων σε θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, προνομιακός συνομιλητής των Πρωθυπουργών και από τους κύριους διαχειριστές του δημόσιου χρέους μας. Με το ένα χέρι, η τράπεζα κερδίζει δισεκατομμύρια από τις "συμβουλές" της και τη διαχείριση του χρέους. Με το άλλο, παίζει στην αγορά CDS ποντάροντας στη χρεωκοπία της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία με το κερδοσκοπικό χετζ φαντ Πόλσον, που κέρδισε του κόσμου τα λεφτά στην κρίση του 2008. H Γκόλντμαν φροντίζει ταυτόχρονα να υπονομεύει την ελληνική αξιοπιστία, τινάζοντας στον αέρα τα ελληνικά επιτόκια και οδηγώντας τη χώρα στον γκρεμό! Αν δεν χρεωκοπήσει η Ελλάδα κερδίζει από τα αυξημένα επιτόκια, αν χρεωκοπήσει κερδίζει από τη χρεωκοπία. Κερδίζει στήνοντας τη φούσκα, κερδίζει και ξεφουσκώνοντας τη φούσκα, πιστή στην αρχή "άρπαξε το τσεκ πριν σκάσει το καρπούζι". Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα καρπούζι. Η τράπεζα το παρουσιάζει ως υπαρκτό, κερδίζει από την πώλησή του και το αφήνει να σκάσει πριν το πάρει στα χέρια του ο αγοραστής.
Δεν είναι πρώτη φορά που το κάνει, είναι η πάγια μέθοδός της, χάρη στην οποία κυριάρχησε στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά, εξοντώνοντας τους ανταγωνιστές. Η Γκόλντμαν γιγαντώνεται απομυζώντας τους πελάτες-θύματα, γι' αυτό την ονόμασε βαμπίρ=βρυκόλακα η Λιμπερασιόν. Τα ίχνη της εντοπίζονται πίσω από όλες τις φούσκες και οικονομικές καταστροφές (κερδοσκοπία πετρελαίου, μετοχών υψηλής τεχνολογίας κ.ο.κ.).
Η τράπεζα πρωταγωνίστησε στα σάπια στεγαστικά δάνεια, οδηγώντας στην καταστροφή του 2008. Τότε, οι τραπεζίτες ανάγκασαν τις κυβερνήσεις να ξοδέψουν 11.400 δισεκατομμύρια δολλάρια (αν έχετε τρόπο να φαντασθείτε ένα τέτοιο ποσό) για να καλύψουν τις νομότυπες ή μη απάτες των τραπεζών. Αφού σώθηκαν από τη χρεωκοπία, βγάζοντας μάλιστα και κάτι τις, οι τραπεζίτες επανήλθαν στα ίδια βάζοντας στο στόχαστρο ευάλωτα κράτη. Και δοκιμάζοντας το ευρώ, προτού κατοχυρωθεί ως παγκόσμιο αποθεματικό, υπονομεύοντας την αμερικανική κυριαρχία.

Μια Τράπεζα-Βαμπίρ
Οι Αμερικανοί λατρεύουν τα παρατσούκλια. Τη CIA τη λένε «The Company» (H Εταιρεία). Τη Μαφία «The Family» (Η Οικογένεια). Την Goldman Sachs «The Firm» (Η Φίρμα). Γκόλντμαν και Σαξ ήταν δύο Γερμανοεβραίοι μετανάστες. 'Ιδρυσαν την τράπεζα το 1869, αλλά δεν θα μπορούσαν ίσως να φανταστούν ότι θα γινόταν σήμερα η μεγαλύτερη στον κόσμο, αλλά και μια πραγματική, αν και αφανής, όσο μπορεί, υπερκυβέρνηση του κόσμου.
Η Γκόλντμαν δεν έχει απλώς καλές σχέσεις με την αμερικανική κυβέρνηση, είναι, σε μεγάλο βαθμό, η κυβέρνηση. Το μυστικό της επιτυχίας της; 'Εσπαγε πρώτη όλες τις κρατικές ρυθμίσεις και ηθικές δεοντολογίες, ποντάροντας και κερδίζοντας από την χρεωκοπία των πελατών της! Μπορούσε να το κάνει, γιατί είχε ανθρώπους της στην κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σε ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και την ίδια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Επηρεάζει καθοριστικά τις αποφάσεις που διαμορφώνουν την τραπεζική αγορά και τις ρυθμίσεις της.
Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. "In God we Trust" γράφει κάθε δολλάριο, ΅In Goldman Sachs we Trust", παρέφρασε ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση. Στις δεκαετίες του "κρατισμού" που ακολούθησαν, η Γκόλντμαν έγινε πιο προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την "μακροπρόθεσμη απληστία". Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και "φυτεύοντας" τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. 'Ωσπου, οι σταδιακές "απελευθερώσεις" της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο, στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν, επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το "μεγάλο παιχνίδι" της, την οικοδόμηση μιας παγκόσμιας "Αυτοκρατορίας του Χρήματος"
Η Γκόλντμαν εκμεταλλεύθηκε τις "απελευθερώσεις" και την κατάργηση των περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια), συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.
Η μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα "τοξικά δάνεια" με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή αγορά CDS, των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών, επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps), δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεωκοπίας, μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες. Τρεις τράπεζες ελέγχουν το 75% της αγοράς, Γκόλντμαν, J.P. Morgan και Ντώυτσε Μπανκ.
Όταν ξέσπασε η κρίση, η Γκόλντμαν χρησιμοποιίησε τον άνθρωπό της στην κυβέρνηση, τον Υπουργό Οικονομιών Πόλσον για να αποτρέψει κάθε συνδρομή στις τράπεζες, οδηγώντας στη χρεωκοπία τον κύριο ανταγωνιστή της, τη Λήμαν Μπράδερς. Όταν η Λήμαν χρεωκόπησε, ο Πόλσον άλλαξε αμέσως ρότα και έσπευσε να διασώσει τις υπό χρεωκοπία τράπεζες. Η Γκόλντμαν όχι μόνο απηλλάγη του κύριου ανταγωνιστή, αλλά και κέρδισε 13 δις δολλάρια από το σχέδιο σωτηρίας. (Μια εκπληκτική έρευνα για την Γκόλντμαν Ζακς δημοσιεύεται στο περιοδικό "Τετράδια", τεύχος 57-58, των εκδόσεων "Στοχαστής"). Σε αυτή την "τράπεζα που τρομάζει", κατά την έκφραση της Λιμπερασιόν, ανέθεσαν διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, μετά το 1998, σημαντικό μέρος της διαχείρισης του ελληνικού χρέους και της εμπιστεύτηκαν το μέλλον του ελληνικού λαού.

"Η Γκόλντμαν Ζακς είναι παντού"
H φράση ανήκει στον Ματ Ταιμπι, ερευνητή δημοσιογράφο, που υπογράφει μια μεγάλη έρευνα για την Γκόλντμαν στο περιοδικό Rolling Stone. H μέθοδος της Φίρμας είναι ο . εισοδισμός, τόσο επιτυχής που η τράπεζα απέκτησε και δεύτερο παρατσούκλι, αφού την ονομάζουν και "κυβέρνηση Ζακς". Επιλέγει στελέχη της, τα κάνει εκατομμυριούχους και μετά τους . βρίσκει δουλειά στις κεντρικότερες θέσεις του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Ιδού μερικά από τα αστέρια του διεθνούς δικτύου της:

Mario Draghi : Υπεύθυνος ιδιωτικοποιήσεων στην Ιταλία (1991-2001), αντιπρόεδρος Ευρώπης της Goldman Sachs (2001-2006), Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας, υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
Otmar Issing : Επικεφαλής οικονομολόγος και αρχιτέκτονας της νομισματικής στρατηγικής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (1998-06), διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs, Πρόεδρος του Center for Financial Studies στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times συγχαίρει τους Ευρωπαίους ηγέτες για τη σθεναρή αντίστασή τους στην καταστροφική, όπως την χαρακτηρίζει, ιδέα μιας ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα. Η εφημερίδα αναφέρει όλες τις ιδιότητες του αρθρογράφου, πλην αυτής του συμβούλου της Goldman Sachs.
Lloyd Blankfein : Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Goldman Sachs. Ο χειρότερος Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του 2009 κατά το Forbes, πρόσωπο της χρονιάς κατά τους Financial Times. Ετήσια αμοιβή 53 εκατομμύρια δολλάρια.
Henry Paulson : Μετά από 30 χρόνια στη Φίρμα, έγινε Υπουργός Οικονομικών του Μπους.
Lawrence Summers : Σύμβουλος του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα. Αρχιτέκτονας της φιλελευθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προστατευόμενος του Ρούμπιν, βετεράνου της Φίρμας
Dan Jester : Στην κυβέρνηση Ομπάμα. Αναμείχθηκε στη διάσωση της ΑΙG, όπου ένα μεγάλο μέρος από το κεφάλαιο που δαπανήθηκε κατέληξε στην Goldman Sachs 

Η επιχείρηση "Χρεωκοπία της Ελλάδας"
To 1998 η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως κύρια επιδίωξη την ένταξη στην ΟΝΕ. Τα νούμερα δεν έβγαιναν. Η Αθήνα θα μπορούσε ίσως να περιορίσει τη φοροδιαφυγή των μεσαίων-ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων που δεν συνηθίζουν να πληρώνουν φόρους, αφήνοντας την στήριξη του κράτους στους μισθωτούς και συνταξιούχους (που ταυτόχρονα κατηγορούν ως ανεπρόκοπους). Θα μπορούσε να περιορίσει την παραοικονομία ή το κόστος της διαφθοράς. Θα μπορούσε να σκεφτεί άλλες αναπτυξιακές στρατηγικές. Προτίμησε τον εύκολο, αν και πανάκριβο, δρόμο, το μασκάρεμα του χρέους. Για να το κάνει απευθύνθηκε, σύμφωνα με τους New York Times και τη Wall Street Journal, στη διαβόητη Goldman Sachs. Για τη συνεργασία αυτή την εγκαλεί τώρα και ζητά να πληροφορηθεί τι έγινε η Κομισιόν. Γράφει σε μια έρευνά του το γαλλικό Μαριάν:
"Για την πιο μεγάλη τράπεζα του κόσμου, η πατρίδα της δημοκρατίας μετετράπη σε αγελάδα προς άρμεγμα.¨Όταν ο Γκάρυ Κον προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, το 2001, οι έλληνες αξιωματούχοι τον περιμένουν όπως τον Μεσσία.O Κώστας Σημίτης αποφασίζει να βάλει τον λύκο μέσα στο μαντρί". H Γκόλντμαν Σαχς, γράφει το περιοδικό, "διαφθείρει" την ελληνική κυβέρνηση "πείθοντάς" την
ότι μπορεί με τα προϊόντα της να χρηματοδοτεί τις δαπάνες της. Η Γκόλντμαν βγάζει 300 εκατομμύρια δολλάρια, για να κρύψει η ελληνική κυβέρνηση, όλο κι όλο, ένα δάνειο ενός δις. 30% εις βάρος του ελληνικού δημοσίου πάει το νταβατζηλίκι. Ο οίκος αξιολόγησης Μούντις καλύπτει την επιχείρηση αξιολογώντας με άριστα την Ελλάδα. Η ατιμωρησία οδηγεί σε μονιμοποίηση των πρακτικών. Το τελευταίο από αυτά τα προϊόντα είναι ο "Titlospe", δάνειο 5,3 δις το 2009.
Με τη μέθοδο αυτή, η Αθήνα χρησιμοποίησε διάφορα δομημένα προϊόντα για να κρύψει το πραγματικό ύψος του χρέους επιτρέποντας στην Ελλάδα να εκπληρώσει τεχνικά, όχι όμως και ουσιαστικά, τα κριτήρια του Μάαστριχτ, πρακτική που άρχισε το 1998 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009. Η Γκόλντμαν, η Εθνική Τράπεζα και η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησαν ένα "νεφέλωμα" διεθνών εταιρειών που ειδικεύτηκαν στην αγοραπωλησία ελληνικών τίτλων μετασχηματισμένων σε ιδιόμορφα, δομημένα προϊόντα.
Όλα ήταν νόμιμα, υποστηρίζεται σήμερα. Και τα δάνεια στους άστεγους που ανατίναξαν το τραπεζικό σύστημα νόμιμα ήταν, δεν ήταν όμως προς το δημόσιο συμφέρον. H φούσκα που δημιουργήθηκε είναι αυτή ακριβώς που σκάει σήμερα στα μούτρα μας, έχοντας οδηγήσει το ελληνικό κράτος στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Η Κομισιόν πάντως δεν έχει πεισθεί για τη νομιμότητα ορισμένων από τις διαδικασίες αυτές. ¨Ενα από τα συνηθέστερα κόλπα της Γκόλντμαν είναι η έκδοση χρεωγράφων σε άλλο νόμισμα από μια χώρα και η εν συνεχεία χρήση swaps για κάλυψη από αλλαγές ισοτιμιών. Το κόλπο, που υποπτεύεται η Κομισιόν ότι έγινε και εξετάζει τη νομιμότητά του, αρχίζει από κει και πέρα, με την αυθαίρετη αλλαγή από την κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα της ισοτιμίας, χωρίς να το ανακοινώσει σε κανένα, σύμφωνα με το γαλλικό ρεπορτάζ. Με τον τρόπο αυτό, βελτιώνει την αξία του χρέους. Η δεύτερη μέθοδος είναι η πρόβλεψη μελλοντικών εξόδων. Σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, η Γκόλντμαν πρότεινε στην κυβέρνηση της ΝΔ να προεξοφλήσει έσοδα των αεροδρομίων, "μειώνοντας" λογιστικά το χρέος κατά 0,5% του ΑΕΠ. Για την ωραία αυτή συμβουλή, ένα ακόμα λογιστικό τρικ, το ελληνικό κράτος πλήρωσε ένα ποσό 200-300 εκατομμυρίων ευρώ. 

Τα ήξεραν !
Το γεγονός ότι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσέτρεξαν στη "δημιουργική λογιστική", σε νομότυπες απάτες, δεν απαλλάσσει τους ¨Ελληνες ιθύνοντες των ευθυνών τους, δείχνει όμως τον βαθμό διάβρωσης και εξάρτησης και άλλων Ευρωπαίων. Είναι πολύ δύσκολο επίσης να πιστέψουμε ότι Βρυξέλλες, Παρίσι και Φρανκφούρτη δεν ήξεραν και δεν άφησαν να γίνουν όλα αυτά, προφανώς αποβλέποντας σε μεγάλα πολιτικά-οικονομικά οφέλη. Η Φρανκφούρτη παίρνει κάθε χρόνο λεπτομερείς εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας. Γνωρίζει ακριβώς πόσο είναι το χρέος. Το ξέρανε και το Νοέμβριο, όταν η κυβέρνηση τους ανακοίνωσε ότι είναι διπλάσιο, όπως το ήξεραν και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης και οι τράπεζες, κάνανε όμως τους έκπληκτους. Η ευθύνη είναι μοιρασμένη, αλλά οι ¨Ελληνες θα πληρώσουν τη νύφη.
Η υπόθεση δείχνει επίσης πόσο η Ευρώπη είναι υπονομευμένη εκ των έσω, αφού αναθέτει σε αμερικανικές τράπεζες τη διαχείριση των πιο σημαντικών πτυχών και ευάλωτων σημείων των οικονομικών της (όπως κάνει άλλωστε και στους τομείς προσωπικών δεδομένων, περιλαμβανομένων των τραπεζικών λογαριασμών και κάθε άλλης πληροφορίας που μεταφέρει στις αμερικανικές υπηρεσίες, δήθεν για την τρομοκρατία). Πρόσφατα, ο ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής αποκάλυψε με ερώτησή του την αναγνώριση, σε κανονισμό της Κομισιόν, του ρόλου των τριων κυρίως αμερικανικών οίκων αξιολόγησης, την ίδια στιγμή που το αμερικανικό Κονγκρέσο τους καλεί να δώσουν εξηγήσεις!
Η Ελλάδα έκρυψε με τον τρόπο αυτό τα προβλήματα κάτω από το χαλί, ώσπου, στις αρχές του 2009, άρχισαν να έρχονται οι πληροφορίες από τη Γερμανία για κίνδυνο χρεωκοπίας της Ελλάδας (σχετικά δημοσιεύματα του Σπήγκελ και άρθρο του Κώστα Σημίτη στην Ημερησία). Τον Σεπτέμβριο 2009, με πρωτοβουλία της Γκόλντμαν και μεσολαβητή την εταιρεία Markit, συγκροτείται κονσόρτσιουμ 12 τραπεζών που δημιουργεί ειδικό ίντεξ στην αγορά CDS για την κάλυψη αυξημένου ρίσκου του χρέους Ελλάδας, Ισπανίας και Πορτογαλίας, εν αναμονή του κερδοσκοπικού παιχνιδιού (iTraxxSovX Western Europe). Πρόκειται κατ¨ουσίαν για στοίχημα στη χρεωκοπία των τριων κρατών, που στήνει ο σύμβουλός μας.
H Goldman γνωρίζει άριστα όλες τις πτυχές του ελληνικού χρέους. Γνωρίζει επίσης τι πρόκειται να γίνει, αφού η ίδια το ετοιμάζει. Τι κάνει; Περιμένει να περάσει ένας μήνας από τις εκλογές, να συνειδητοποιήσει η νέα κυβέρνηση το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και στέλνει, σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, αντιπροσωπεία τραπεζιτών στην Αθήνα, υπό το Νο 2 της τράπεζας Γκάρι Κον. Γίνονται δύο συναντήσεις (έχουν γίνει και αρκετές άλλες στο εξωτερικό). Mία στο Υπουργείο Οικονομικών και μία στο ξενοδοχείο "Πεντελικόν" της Κηφισιάς. Προτείνουν ένα ακόμα χαριτωμένο προϊόν τους, σχεδιασμένο να στείλει στο μέλλον το κόστος του ΕΣΥ. Λίγο πριν σπρώξουν την Ελλάδα στην Καιάδα, ετοιμάζονται να της αρπάξουν κάτι ακόμα.

Η τελική επίθεση
Τον Δεκέμβριο, η επίθεση αρχίζει μέσω των οίκων αξιολόγησης που υποβαθμίζουν την ελληνική πιστοληπτική ικανότητα, παρόλο που γνώριζαν μια χαρά εδώ και καιρό την πραγματική κατάσταση. Η ελληνική αξιοπιστία πλήττεται από παντού. H Goldman εξακολουθεί πάντως να βγάζει ένα "σκασμό λεφτά", όπως με την έκδοση του δανείου της 25.1.2010. Ενώ συνεχίζει να κερδίζει από τη διαχείριση του χρέους, δεν περιμένει ούτε μια μέρα από την πώληση του δανείου και ξαναχτυπάει την Ελλάδα μέσω των Financial Times, προνομιακού εκφραστή και του Σίτι και της Κομισιόν (τέτοια είναι τα ευρωπαϊκά χάλια). Παίζοντας έτσι διπλό παιχνίδι και εις βάρος της Ελλάδας, και εις βάρος των άλλων πελατών της, αγοραστών του τελευταίου δανείου, που βλέπουν τα ελληνικά επιτόκια και spread να εκτινάσσονται αμέσως μετά.
Η λονδρέζικη εφημερίδα γράφει ότι η Αθήνα θέλει να δανειστεί από την Κίνα μέσω της Γκόλντμαν. Το δημοσίευμα προκαλεί αμέσως αύξηση του πρίμιουμ για το χρέος. Κανείς δεν πιστεύει ότι η εφημερίδα μπορούσε να δημοσιεύσει τέτοια είδηση, χωρίς να την επιβεβαιώσουν από την Γκόλντμαν. Κατ' άλλους την είδηση την έδωσε η ίδια η Γκόλντμαν όταν πληροφορήθηκε (άραγε από ποιόν;) ότι ο Γ. Παπανδρέου σκέφτεται να προχωρήσει σε διακρατική συμφωνία με την Κίνα προκειμένου οι Ασιάτες της Cosco που έχουν πάρει το λιμάνι του Πειραιά να αναλάβουν ένα σημαντικό κομμάτι του δανεισμού της χώρας. Η τράπεζα δεν περιορίζεται φυσικά στα κέρδη από το ελληνικό χρέος. Κερδοσκοπεί αμέσως κατά του ευρώ, πιστή στην αρχή "αγοράζουμε στη φήμη και πουλάμε στο γεγονός". Μεταξύ 26.1 και 2.2.2010 οι αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες και τα χετζ φαντ, μεταξύ των οποίων και η Γκόλντμαν, ρευστοποιούν συμβόλαια αξίας 5,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, περισσότερα από τον Σεπτέμβρη του 2008, στο απόγειο της οικονομικής κρίσης.
Από την αγορά CDS, παίζοντας δηλαδή τη χρεωκοπία της Ελλάδας, η Γκόλνtμαν υπολογίζεται ότι κέρδισε ένα έως τρια δισεκατομμύρια δολλάρια. Οι χρηματιστές της Γουώλ Στρητ σφυρίζουν αδιάφορα, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους: "η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους ¨Ελληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα" (δήλωση του Αμίτ Σαρκάρ, επικεφαλής αμερικανικού επενδυτικού ταμείου, Μαριαν, 20.2.2010)

Το διακύβευμα: υποδούλωση Ελλάδας, υποδούλωση Ευρώπης
Η Ελλάδα γίνεται προνομιακή δίοδος για τον έλεγχο της Ευρώπης και την εξασθένηση του ευρώ, προτού το ευρωπαϊκό νόμισμα καταστεί κύριο αποθεματικό. Επιδιώκεται επίσης να γίνει το νέο υπόδειγμα μιας Ευρώπης χωρίς κοινωνικό κράτος. Μέρκελ και Σαρκοζί άρχισαν να καταλαβαίνουν μόλις αυτό τον μήνα τι συμβαίνει και τις συνέπειες για την Ευρώπη και παραμένουν βασικά αμήχανοι, παρόλο που έχουν εύκολες λύσεις, που περιγράφουν αρκετά έντυπα, όπως έκδοση ευρωομολόγων ή αγορά από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα του ελληνικού χρέους, που θα τσάκιζε τα πόδια των κερδοσκόπων και θα τους ανάγκαζε να ξανασκεφτούν πολλές φορές πριν ξαναεπιτεθούν.
Βερολίνο όμως και Παρίσι παραμενουν δέσμιοι της ιδεολογίας και της αρχιτεκτονικής του ευρώ που τους εμποδίζει να αντιδράσουν με άλλο τρόπο, εκτός από το να απαιτούν περίπου την αυτοκτονία της ελληνικής κοινωνίας. Η Ευρώπη είναι εκ των ένδον υπονομευμένη, όπως αποδεικνύει η δραστηριότητα κατά της Ελλάδας της Ντώυτσε Μπανκ, της PNB Paribas, της Σοσιετέ Ζενεράλ και των ελβετικών τραπεζών στην αγορά CDS, αλλά και η στάση των αρμοδίων της Κομισιόν, των "ευρωπαίων ηλιθίων", όπως τους αποκαλούν οι Γάλλοι. Η "παγκοσμιοποίηση" είναι φτιαγμένη από και για τους Αγγλοσάξωνες. ¨Οσο για το ελληνικό ζήτημα μοιάζει για ορισμένα τουλάχιστο γαλλικά έντυπα μια μάχη μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού, όπως υποδεικνύει η Λιμπερασιόν δημοσιεύοντας, δίπλα-δίπλα, τη φωτογραφία της Βουλής των Ελλήνων και του ουρανοξύστη Goldman Sachs, της μεγαλύτερης τράπεζας του κόσμου που χρησιμοποιεί όλη της τη δύναμη εναντίον μιας μικρής ευρωπαϊκής χώρας.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

reade more... Résuméabuiyad

Η κερδοσκοπία, τα CDS και η Ελλάδα

Το μέγεθος της κερδοσκοπίας εναντίον της Ελλάδας και ο βαθμός στον οποίο τα CDS είναι υπεύθυνα για την ελληνική κρίση είναι πάρα πολύ υποβαθμισμένα και αυτό γιατί όταν το θέμα εξετάζεται από τους ελάχιστους που το κατανοούν σε βάθος, αυτό γίνεται επιφανειακά, παραλείποντας μερικές εξαιρετικά σημαντικές παραμέτρους.
Τα ελληνικά CDS υποτίθεται πως είναι μία ασφάλεια που μπορούν να αγοράσουν όσοι έχουν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα ούτως ώστε να αντισταθμίσουν τον κίνδυνο από μία ενδεχόμενη πτώχευση της χώρας και συνεπώς από μία ενδεχόμενη αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεων της, πληρώνοντας ένα ασφάλιστρο (το οποίο είναι κυμαινόμενο και ανεβοκατεβαίνει όπως μία μετοχή) στο τραπεζικό ίδρυμα ή το επενδυτικό ίδρυμα που τους τα πουλάει.

Ωστόσο, επιτρέπεται να αγοράσει κανείς CDS και να νομιμοποιείται να λάβει την αποζημίωση σε περίπτωση πτώχευσης της Ελλάδας χωρίς να έχει στην κατοχή του ελληνικά ομόλογα, δηλαδή χωρίς να έχει την ανάγκη ασφάλισης της επένδυσης του. Σε αυτήν την περίπτωση τα ελληνικά CDS μετατρέπονται σε ένα χρηματιστηριακό στοίχημα, από το οποίο ο κερδοσκόπος μπορεί να κερδίσει με δύο τρόπους: είτε από την άνοδο της τιμής του CDS και την πώληση του ακριβότερα απ’ ότι το αγόρασε, καθώς το ασφάλιστρο αυξάνεται όσο η χρηματοπιστωτική επίθεση στην Ελλάδα συνεχίζεται είτε από την πραγματική πτώχευση της Ελλάδας και τη λήψη της τεράστιας αποζημίωσης.
Η δυνατότητα αυτή, της αγοράς CDS χωρίς την προϋπόθεση της κατοχής ελληνικών ομολόγων, δημιουργεί ένα κερδοσκοπικό κύκλο ασύλληπτων διαστάσεων, καθώς εμπλέκει, πέρα από hedge funds και κάθε λογής κερδοσκοπικά ιδρύματα και τις μεγαλύτερες τράπεζες / δανειστές της Ελλάδας, τις οποίες αναγκάζει να πουλήσουν ελληνικά ομόλογα εκτινάσσοντας τα επιτόκια τους στα ύψη και επομένως απογειώνοντας το κόστος δανεισμού της Ελλάδας.
Αυτό, γιατί όταν ένας κερδοσκόπος θέλει να στοιχηματίσει αγοράζοντας ελληνικά CDS, πρέπει να στραφεί, κατά κανόνα, στις μεγάλες τράπεζες που είναι οι νόμιμοι διαπραγματευτές αυτών των προϊόντων. Αγοράζοντας ελληνικά CDS από αυτές, στην ουσία ποντάρει εναντίον τους, καθώς θα είναι αυτές που θα κληθούν να τον πληρώσουν αν η Ελλάδα πτωχεύσει Το άμεσο αποτέλεσμα είναι οι τράπεζες να προχωρούν σε στρατηγικές αντιστάθμισης του επενδυτικού κινδύνου που ανέλαβαν, είτε προχωρώντας σε πωλήσεις ελληνικών ομολόγων είτε λαμβάνοντας θέσεις short εναντίον τους, δηλαδή πουλώντας τα, ποντάροντας στην πτώση τους, με την ελπίδα ότι θα τα αγοράσουν, στο μέλλον, φθηνότερα.
Αυτό συμβαίνει γιατί καθώς οι κερδοσκόποι ποντάρουν στην αύξηση της πιθανότητας πτώχευσης της Ελλάδας αγοράζοντας όλο και περισσότερα CDS, οι τράπεζες που τους τα πουλούν είναι σα να ποντάρουν όλο και περισσότερο στο αντίθετο ενδεχόμενο, δηλαδή στη μη πτώχευση της Ελλάδας. Καθώς, όμως, οι περισσότερες από αυτές έχουν, ήδη και ελληνικά ομόλογα, βρίσκονται να ποντάρουν διπλά στη μη πτώχευση της Ελλάδας, από τη μία πλευρά με το να κατέχουν ομόλογα και από την άλλη παίζοντας κόντρα στους κερδοσκόπους των CDS. Το αποτέλεσμα είναι η υπερέκθεση τους στην επένδυση υπέρ της Ελλάδας η οποία τις οδηγεί, σχεδόν αναγκαστικά, στην ανάγκη της μείωσης του επενδυτικού τους ρίσκου πουλώντας ελληνικά ομόλογα ή και ποντάροντας στην πτώση τους. Οι τράπεζες που δεν έχουν, ήδη, επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα, ώστε να μπορούν να πουλήσουν κάποια από αυτά μειώνοντας το ρίσκο τους, αναγκάζονται να τα δανειστούν από άλλες τράπεζες και να τα πουλήσουν short, ποντάροντας και αυτές στην πτώση τους, ώστε να τα αγοράσουν αργότερα χαμηλότερα για να τα επιστρέψουν στις τράπεζες από όπου τα δανείστηκαν.
Απλοποιώντας το παράδειγμα μπορούμε να πούμε πως όταν πραγματοποιείται μία πράξη αγοράς ελληνικών CDS, ενεργοποιείται και μία πράξη πώλησης ελληνικών ομολόγων, με την τελευταία να έχει ως αυτόματη συνέπεια την αύξηση των επιτοκίων των ομολόγων (και των spreads τους με τα γερμανικά), δηλαδή την αύξηση του κόστους δανεισμού της Ελλάδας. Όσο οι κερδοσκόποι συνεχίζουν να σπρώχνουν την τιμή των CDS υψηλότερα, αγοράζοντας τα, τόσο οι τράπεζες που τους τα πουλούν επενδύουν στην πτώση των ελληνικών ομολόγων, σπρώχνοντας τα επιτόκια τους και το κόστος δανεισμού της Ελλάδας υψηλότερα.

Έτσι, η Ελλάδα έχει γίνει ένα τεράστιο χρηματιστηριακό καζίνο (ανάλογο με εκείνο που οδήγησε στην κατάρρευση της αγοράς ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πάλι με τη χρήση των CDS), το οποίο παρέχει ευκαιρίες για κέρδη σε κερδοσκόπους και τράπεζες σε όλο τον κόσμο, καθώς οι πρώτοι κερδίζουν όσο η κρίση επιδεινώνεται ενώ οι τράπεζες απολαμβάνουν τα κέρδη από τις προμήθειες που λαμβάνουν από το εμπόριο CDS. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη χειρότερο καθώς τα CDS μπορούν να αγοραστούν με μόχλευση, δηλαδή πληρώνοντας τμήμα, μόνο, της πραγματικής αξίας της τιμής τους. Έτσι, μία επένδυση σε ελληνικά CDS της τάξης του 1 εκ δολαρίων, μπορεί να απαιτεί κεφάλαιο μόλις της τάξης των 100 χιλιάδων δολαρίων.
Η μελέτη της πορείας τιμών των ελληνικών CDS αποκαλύπτει ότι η άνοδος τους ξεκίνησε από τον Ιούλιο του 2007, ταυτόχρονα με μία σειρά άλλων χρηματοπιστωτικών εξελίξεων, που αποτελούν τα σημαντικότερα κομμάτια στο διεθνές παζλ που δημιουργεί το έξυπνο χρήμα, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα πως η Ελλάδα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ίδιου αυτού παζλ για περισσότερο από 2,5 χρόνια από σήμερα. Στο διάστημα αυτό έχει πέσει πάνω της μία χρηματοπιστωτική βόμβα 12204 μεγατόνων, όση, δηλαδή, είναι η ποσοστιαία άνοδος των τιμών των CDS από τις 4,6 μονάδες βάσης, τον Ιούλιο του 2007, στις 566 μονάδες βάσης σήμερα, η οποία και είχε ως αντανακλαστική συνέπεια το ξεπούλημα των ελληνικών ομολόγων, την απογείωση των επιτοκίων τους και την εκτίναξη του κόστους δανεισμού για την Ελλάδα.
Ο κερδοσκόπος που επένδυσε 1 εκ δολάρια ποντάροντας στην πτώχευση της Ελλάδας τον Ιούλιο του 2007, σήμερα βλέπει την επένδυση του να αξίζει 12,204 δις δολάρια. Και το πιθανότερο είναι πως για την αρχική επένδυση του 1 εκ δολαρίων δεν πλήρωσε περισσότερο από το 10%, δηλαδή 100 χιλιάδες δολάρια.
Και καθώς στις χρηματοπιστωτικές αγορές το κέρδος του ενός είναι, κατά κανόνα, η απώλεια του άλλου, το λογαριασμό για τα κέρδη των κερδοσκόπων τον λαμβάνει, μέσω της αγοράς ομολόγων, ο Έλληνας πολίτης (και θα συνεχίσει να τον λαμβάνει για πολλά χρόνια ακόμη). Έτσι, όταν η Ελλάδα κόβει μισθούς, λαμβάνει σκληρά δημοσιονομικά μέτρα κλπ, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για να πληρώσει τους επιπλέον τόκους που προκύπτουν από την αύξηση του κόστους δανεισμού της, στην ουσία ενεργοποιεί το μηχανισμό εκείνο που, μεταξύ άλλων, θα πρέπει να συγκεντρώσει τα χρήματα που θα πληρωθούν σε όσους πέτυχαν το τζακ ποτ ποντάροντας εναντίον της στην αγορά CDS.

Και πριν βιαστούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα πως η Ελλάδα έγινε εσκεμμένα στόχος σκοτεινών δυνάμεων, αξίζει να θυμηθούμε πως εξαιτίας των CDS κατέρρευσε η αγορά κατοικίας των ΗΠΑ, οδηγώντας σε μεγάλες απώλειες ή και στην πτώχευση εκατομμύρια Αμερικανών, για να καταλάβουμε πως οι κερδοσκόποι ενδιαφέρονται μόνο για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και τίποτε άλλο.
Το μέγεθος της κερδοσκοπίας εναντίον της Ελλάδας και ο βαθμός στον οποίο τα CDS είναι υπεύθυνα για την ελληνική κρίση είναι πάρα πολύ υποβαθμισμένα και αυτό γιατί όταν το θέμα εξετάζεται από τους ελάχιστους που το κατανοούν σε βάθος, αυτό γίνεται επιφανειακά, παραλείποντας μερικές εξαιρετικά σημαντικές παραμέτρους.
Τα ελληνικά CDS υποτίθεται πως είναι μία ασφάλεια που μπορούν να αγοράσουν όσοι έχουν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα ούτως ώστε να αντισταθμίσουν τον κίνδυνο από μία ενδεχόμενη πτώχευση της χώρας και συνεπώς από μία ενδεχόμενη αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεων της, πληρώνοντας ένα ασφάλιστρο (το οποίο είναι κυμαινόμενο και ανεβοκατεβαίνει όπως μία μετοχή) στο τραπεζικό ίδρυμα ή το επενδυτικό ίδρυμα που τους τα πουλάει.

Ωστόσο, επιτρέπεται να αγοράσει κανείς CDS και να νομιμοποιείται να λάβει την αποζημίωση σε περίπτωση πτώχευσης της Ελλάδας χωρίς να έχει στην κατοχή του ελληνικά ομόλογα, δηλαδή χωρίς να έχει την ανάγκη ασφάλισης της επένδυσης του. Σε αυτήν την περίπτωση τα ελληνικά CDS μετατρέπονται σε ένα χρηματιστηριακό στοίχημα, από το οποίο ο κερδοσκόπος μπορεί να κερδίσει με δύο τρόπους: είτε από την άνοδο της τιμής του CDS και την πώληση του ακριβότερα απ’ ότι το αγόρασε, καθώς το ασφάλιστρο αυξάνεται όσο η χρηματοπιστωτική επίθεση στην Ελλάδα συνεχίζεται είτε από την πραγματική πτώχευση της Ελλάδας και τη λήψη της τεράστιας αποζημίωσης.
Η δυνατότητα αυτή, της αγοράς CDS χωρίς την προϋπόθεση της κατοχής ελληνικών ομολόγων, δημιουργεί ένα κερδοσκοπικό κύκλο ασύλληπτων διαστάσεων, καθώς εμπλέκει, πέρα από hedge funds και κάθε λογής κερδοσκοπικά ιδρύματα και τις μεγαλύτερες τράπεζες / δανειστές της Ελλάδας, τις οποίες αναγκάζει να πουλήσουν ελληνικά ομόλογα εκτινάσσοντας τα επιτόκια τους στα ύψη και επομένως απογειώνοντας το κόστος δανεισμού της Ελλάδας.
Αυτό, γιατί όταν ένας κερδοσκόπος θέλει να στοιχηματίσει αγοράζοντας ελληνικά CDS, πρέπει να στραφεί, κατά κανόνα, στις μεγάλες τράπεζες που είναι οι νόμιμοι διαπραγματευτές αυτών των προϊόντων. Αγοράζοντας ελληνικά CDS από αυτές, στην ουσία ποντάρει εναντίον τους, καθώς θα είναι αυτές που θα κληθούν να τον πληρώσουν αν η Ελλάδα πτωχεύσει Το άμεσο αποτέλεσμα είναι οι τράπεζες να προχωρούν σε στρατηγικές αντιστάθμισης του επενδυτικού κινδύνου που ανέλαβαν, είτε προχωρώντας σε πωλήσεις ελληνικών ομολόγων είτε λαμβάνοντας θέσεις short εναντίον τους, δηλαδή πουλώντας τα, ποντάροντας στην πτώση τους, με την ελπίδα ότι θα τα αγοράσουν, στο μέλλον, φθηνότερα.
Αυτό συμβαίνει γιατί καθώς οι κερδοσκόποι ποντάρουν στην αύξηση της πιθανότητας πτώχευσης της Ελλάδας αγοράζοντας όλο και περισσότερα CDS, οι τράπεζες που τους τα πουλούν είναι σα να ποντάρουν όλο και περισσότερο στο αντίθετο ενδεχόμενο, δηλαδή στη μη πτώχευση της Ελλάδας. Καθώς, όμως, οι περισσότερες από αυτές έχουν, ήδη και ελληνικά ομόλογα, βρίσκονται να ποντάρουν διπλά στη μη πτώχευση της Ελλάδας, από τη μία πλευρά με το να κατέχουν ομόλογα και από την άλλη παίζοντας κόντρα στους κερδοσκόπους των CDS. Το αποτέλεσμα είναι η υπερέκθεση τους στην επένδυση υπέρ της Ελλάδας η οποία τις οδηγεί, σχεδόν αναγκαστικά, στην ανάγκη της μείωσης του επενδυτικού τους ρίσκου πουλώντας ελληνικά ομόλογα ή και ποντάροντας στην πτώση τους. Οι τράπεζες που δεν έχουν, ήδη, επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα, ώστε να μπορούν να πουλήσουν κάποια από αυτά μειώνοντας το ρίσκο τους, αναγκάζονται να τα δανειστούν από άλλες τράπεζες και να τα πουλήσουν short, ποντάροντας και αυτές στην πτώση τους, ώστε να τα αγοράσουν αργότερα χαμηλότερα για να τα επιστρέψουν στις τράπεζες από όπου τα δανείστηκαν.
Απλοποιώντας το παράδειγμα μπορούμε να πούμε πως όταν πραγματοποιείται μία πράξη αγοράς ελληνικών CDS, ενεργοποιείται και μία πράξη πώλησης ελληνικών ομολόγων, με την τελευταία να έχει ως αυτόματη συνέπεια την αύξηση των επιτοκίων των ομολόγων (και των spreads τους με τα γερμανικά), δηλαδή την αύξηση του κόστους δανεισμού της Ελλάδας. Όσο οι κερδοσκόποι συνεχίζουν να σπρώχνουν την τιμή των CDS υψηλότερα, αγοράζοντας τα, τόσο οι τράπεζες που τους τα πουλούν επενδύουν στην πτώση των ελληνικών ομολόγων, σπρώχνοντας τα επιτόκια τους και το κόστος δανεισμού της Ελλάδας υψηλότερα.

Έτσι, η Ελλάδα έχει γίνει ένα τεράστιο χρηματιστηριακό καζίνο (ανάλογο με εκείνο που οδήγησε στην κατάρρευση της αγοράς ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πάλι με τη χρήση των CDS), το οποίο παρέχει ευκαιρίες για κέρδη σε κερδοσκόπους και τράπεζες σε όλο τον κόσμο, καθώς οι πρώτοι κερδίζουν όσο η κρίση επιδεινώνεται ενώ οι τράπεζες απολαμβάνουν τα κέρδη από τις προμήθειες που λαμβάνουν από το εμπόριο CDS. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη χειρότερο καθώς τα CDS μπορούν να αγοραστούν με μόχλευση, δηλαδή πληρώνοντας τμήμα, μόνο, της πραγματικής αξίας της τιμής τους. Έτσι, μία επένδυση σε ελληνικά CDS της τάξης του 1 εκ δολαρίων, μπορεί να απαιτεί κεφάλαιο μόλις της τάξης των 100 χιλιάδων δολαρίων.
Η μελέτη της πορείας τιμών των ελληνικών CDS αποκαλύπτει ότι η άνοδος τους ξεκίνησε από τον Ιούλιο του 2007, ταυτόχρονα με μία σειρά άλλων χρηματοπιστωτικών εξελίξεων, που αποτελούν τα σημαντικότερα κομμάτια στο διεθνές παζλ που δημιουργεί το έξυπνο χρήμα, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα πως η Ελλάδα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ίδιου αυτού παζλ για περισσότερο από 2,5 χρόνια από σήμερα. Στο διάστημα αυτό έχει πέσει πάνω της μία χρηματοπιστωτική βόμβα 12204 μεγατόνων, όση, δηλαδή, είναι η ποσοστιαία άνοδος των τιμών των CDS από τις 4,6 μονάδες βάσης, τον Ιούλιο του 2007, στις 566 μονάδες βάσης σήμερα, η οποία και είχε ως αντανακλαστική συνέπεια το ξεπούλημα των ελληνικών ομολόγων, την απογείωση των επιτοκίων τους και την εκτίναξη του κόστους δανεισμού για την Ελλάδα.
Ο κερδοσκόπος που επένδυσε 1 εκ δολάρια ποντάροντας στην πτώχευση της Ελλάδας τον Ιούλιο του 2007, σήμερα βλέπει την επένδυση του να αξίζει 12,204 δις δολάρια. Και το πιθανότερο είναι πως για την αρχική επένδυση του 1 εκ δολαρίων δεν πλήρωσε περισσότερο από το 10%, δηλαδή 100 χιλιάδες δολάρια.
Και καθώς στις χρηματοπιστωτικές αγορές το κέρδος του ενός είναι, κατά κανόνα, η απώλεια του άλλου, το λογαριασμό για τα κέρδη των κερδοσκόπων τον λαμβάνει, μέσω της αγοράς ομολόγων, ο Έλληνας πολίτης (και θα συνεχίσει να τον λαμβάνει για πολλά χρόνια ακόμη). Έτσι, όταν η Ελλάδα κόβει μισθούς, λαμβάνει σκληρά δημοσιονομικά μέτρα κλπ, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για να πληρώσει τους επιπλέον τόκους που προκύπτουν από την αύξηση του κόστους δανεισμού της, στην ουσία ενεργοποιεί το μηχανισμό εκείνο που, μεταξύ άλλων, θα πρέπει να συγκεντρώσει τα χρήματα που θα πληρωθούν σε όσους πέτυχαν το τζακ ποτ ποντάροντας εναντίον της στην αγορά CDS.
Και πριν βιαστούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα πως η Ελλάδα έγινε εσκεμμένα στόχος σκοτεινών δυνάμεων, αξίζει να θυμηθούμε πως εξαιτίας των CDS κατέρρευσε η αγορά κατοικίας των ΗΠΑ, οδηγώντας σε μεγάλες απώλειες ή και στην πτώχευση εκατομμύρια Αμερικανών, για να καταλάβουμε πως οι κερδοσκόποι ενδιαφέρονται μόνο για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και τίποτε άλλο.

One Stop News

reade more... Résuméabuiyad

Επί προσωπικού

Τελευταία παρατηρείται και εκδηλώνεται μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες κλπ) μία απίστευτη κατασυκοφάντηση του συνόλου των Ελληνίδων και Ελληνίδων πολιτών, προσπαθούν με άκρατο προπαγανδιστικό τρόπο να μας περάσουν το μήνυμα ότι για την σημερινή οικονομική κατάντια της Ελλάδας φταίμε όλοι μας.
Μην κρίνετε κύριοι εξ ιδίων τα αλλότρια, αν εσείς που το λέτε αυτό, το γνωρίζετε ιδιαίτερα καλά, γιατί συμμετείχατε στο πάρτι, όπως το ονομάζετε, ΕΓΩ δεν συμμετείχα και γνωρίζω και χιλιάδες άλλους που δεν συμμετείχαν σε κανένα πάρτι.
Μέχρι το 1985 ήμουν ιδιωτικός υπάλληλος, και φυσικά δεν συμμετείχα σε κανένα οικονομικό πάρτι.
Από το 1986 μέχρι σήμερα είμαι επιχειρηματίας, με πέντε επιχειρήσεις, σήμερα υπάρχουν δύο, δεν χρωστώ ούτε μία δραχμή παλαιότερα και ούτε ένα ευρώ σήμερα στην εφορία, στο ΙΚΑ, στο ΤΕΒΕ κλπ.
Ποτέ δεν έχω αναλάβει δημόσιο έργο, και αυτό γιατί σε οποιονδήποτε διαγωνισμό και αν συμμετείχα, δεν ήταν και πολλοί, έβρισκα μπροστά μου ένα απλωμένο χέρι, τον κουμπαρά, έτσι τον έλεγαν τότε, που ήθελε μίζα, το ήθος μου δεν μου το επέτρεπε αυτό, δεν έχω δώσει και δεν έχω πάρει ούτε μία δραχμή παλαιότερα και ούτε ένα ευρώ σήμερα ΜΙΖΑ.
Δεν έχω πάρει ούτε μία δραχμή παλαιότερα και ούτε ένα ευρώ σήμερα, κρατική ή άλλη επιχορήγηση, αν και πέρυσι σε μία από τις δύο επιχειρήσεις μου, είχε εκκριθεί έργο 120.000 ευρώ επιχορηγούμενο από το τρίτο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης, δεν διεκδικήσαμε την επιχορήγηση γιατί, κατά την γνώμη μας, ήταν λάθος έγκριση, προχωρήσαμε δε στην επένδυση μόνοι μας με δικά μας κεφάλαια.
Στα μέχρι σήμερα, 38 χρόνια που εργάζομαι, αποδεδειγμένα με ένσημα μια και αρνιούμουν να εργαστώ χωρίς ένσημα, δεν συμμετείχα σε κανενός είδους οικονομικό ή άλλο κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος ή κρατικό πάρτι, και με προσβάλει βαθύτατα να ακούω από τους πολιτικούς και τους συνοδοιπόρους τους δημοσιογράφους, ότι φταίω και εγώ για τα Ελληνικά οικονομικά χάλια.
Σας εγγυούμαι απόλυτα ότι οποιονδήποτε, μα οποιονδήποτε ξανακούσω ή αντιληφθώ να λέει ότι φταίμε όλοι μας, και δεν διευκρινίζει ακριβώς και με ονοματεπώνυμο ποιούς όλους εννοεί, θα του καταθέσω μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση ύψους ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, και το σύνολο της αποζημίωσης, αφαιρουμένων των δικηγορικών εξόδων, δεν θα ξαναπληρώσουμε από την τσέπη μας για τα λαμόγια, που θα επιδικάσει το δικαστήριο, θα δοθεί στο Υπουργείο Οικονομικών για την αντιμετώπιση του χρέους, ίσως με τον τρόπο αυτό, να πάρουμε πίσω ως Ελληνίδες και Έλληνες πολίτες, κάποιο μέρος από αυτά, που κατάκλεψαν όλοι αυτοί, οι κατά επάγγελμα κρατικοδίαιτοι.

Επειδή δεν βλέπω όλη μέρα τηλεόραση, ούτε προλαβαίνω να διαβάσω όλες τις εφημερίδες, αν κάποιος από εσάς αντιληφθεί κάποιον να κατασυκοφαντεί και να λέει τέτοια ασύστολα ψέματα, παρακαλώ να επικοινωνήσει με το One Stop News πατώντας εδώ και να με ενημερώσει.

Μιχάλης Σολωμακάκης

reade more... Résuméabuiyad

Η Γιορτή της Μητέρας

Δεύτερη Κυριακή του Μάη σήμερα και οι περισσότερες χώρες του κόσμου γιορτάζουν μια γιορτή αλλιώτικη από τις άλλες. Μια γιορτή που μας θυμίζει πώς ήρθαμε στον κόσμο. Μια γιορτή φόρο τιμής σ' εκείνη που μας έφερε στη ζωή, που μας έδωσε πνοή και αποτελεί το κέντρο του δικού μας κόσμου, αλλά και εμείς του δικού της.
Η ημέρα αυτή σκοπό έχει να τιμήσει την προσφορά της μητέρας στη ζωή, που μας προσφέρει ακούραστα την αγάπη της και τη βοήθεια της και το μόνο που περιμένει από εμάς είναι ένα γλυκό χαμόγελο.
Η αναγνώριση αυτών που αγαπάμε και μας αγαπούν δεν είναι τόσο «ακριβή» και δύσκολη υπόθεση. Μερικές φορές η πιο απλή χειρονομία μπορεί να έχει μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα από ένα ακριβό δώρο. Λόγια παρηγοριάς, μια ζεστή αγκαλιά...
Η Γιορτή της Μητέρας, παγκόσμια γιορτή, έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα. Στην αρχαιότητα ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της, η Ρέα, σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και όλων των ολύμπιων θεών και που ήταν η θεά της γονιμότητας.

Τον 17ο αιώνα, η Γιορτή της Μητέρας, συναντάται στη Μεγάλη Βρετανία ως "Mothering Sunday". Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή της Παναγίας και όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.
Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907-1908 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.
Με το πέρασμα των χρόνων η Γιορτή της Μητέρας έχασε τον παραδοσιακό της χαρακτήρα και το νόημα με το οποίο ξεκίνησε. Και από μια γιορτή που καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η έννοια της μητρότητας μετατράπηκε σε μια εμπορική και διαφημιστική γιορτή, εξυπηρετώντας τα καταναλωτικά ένστικτα των ανθρώπων.
Έτσι τα συμβολικά λουλούδια των πρώτων χρόνων της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες, ενώ οι σύγχρονες επιταγές του μάρκετινγκ προωθούν τα τελευταία χρόνια και άλλα δώρα μικρής, αλλά και μεγαλύτερης χρηματικής αξίας.

Πολύτεκνες μητέρες εν δράσει
Με ανθοτάπητες και παιανισμούς της φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων στην Πλατεία Κλαυθμώνος γιορτάζεται, η Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας σε ένα ιδιαίτερο φεστιβάλ που διοργανώνει μια μοναδική οργάνωση στην Ελλάδα, αυτή των πολύτεκνων μητέρων.
Έχουν πάνω από τέσσερα παιδιά, στην πλειοψηφία τους ανώτατη μόρφωση και είναι εργαζόμενες, δραστήριες και πολύ δυναμικές διεκδικώντας μια άξια θέση κάτω από τον ήλιο. Είναι οι φοβερές πολύτεκνες μητέρες της Θεσσαλονίκης που, "αρματωμένες" με την ιδιότητά τους αυτή και τις ειδικές ανάγκες που την ορίζουν, ανασκουμπώθηκαν και έχτισαν την δική τους νησίδα πρόνοιας. Μια οργάνωση που την ονόμασαν "Μητέρας Έργον" και σαν να ήταν ένα από τα παιδιά τους άρχισαν να την μεγαλώνουν και να την εμπλουτίζουν με επιμονή και υπομονή.
Σήμερα αυτό το παιδί είναι 14 ετών, έχει 540 μέλη, πολλά έργα στο ενεργητικό του και πολλά να διδάξει, για τη θέληση που μπορεί να κινητοποιήσει φορείς, υπουργεία, δήμους, νομαρχίες και κονδύλια, για την αλληλεγγύη που μπορεί να τρυπώσει σε σπίτια για να μοιραστεί και να αγκαλιάσει κοινά προβλήματα και ανάγκες. Αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η συλλογικότητα, μια αξία που έχουμε ξεχάσει, μπορεί να γίνει βασικό εργαλείο για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
'Ολα ξεκίνησαν στη Θεσσαλονίκη το 1996 όταν μια χούφτα από πολύτεκνες μητέρες, με επικεφαλής την Αικατερίνη Σιδηροπούλου, ίδρυσαν την ΜΚΟ "Μητέρας Έργον", μια οργάνωση που θα μπορούσε με τη σύμπραξη των μελών του να διευκολύνει και να ενισχύσει την καθημερινότητα των πολύτεκνων οικογενειών μέσα από τους άξονες της εκπαίδευσης, της κοινωνικής φροντίδας και της ψυχολογικής και θεσμικής στήριξης.
Οικογενειακές κατασκηνώσεις, πρόγραμμα παιδαγωγικής υποστήριξης στο σπίτι, πρόγραμμα φύλαξης με δημιουργική απασχόληση των παιδιών, συμβουλευτική υποστήριξη για μητέρες και οικογένειες, φυσιοθεραπευτήριο, συνέδρια και ημερίδες, έρευνες και εκδόσεις, δράσεις εναρμόνισης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, φεστιβάλ "Μητέρα- Παιδεία- Οικογένεια": Ένας ολόκληρος κορμός από παροχές για την πολύτεκνη οικογένεια που κτίστηκε αξιοθαύμαστα όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν μια στέρεα βάση για πολλές πολυπληθείς οικογένειες της Θεσσαλονίκης και τώρα πια όλης της Ελλάδας.
Η στέγη της οργάνωσης βρίσκεται σε διαμέρισμα σε ένα παλιό αρχοντικό στην οδό Αμύντα στην Θεσσαλονίκη, παλιό κληροδότημα της Ελευθερίας Στεργίου στον ναό του Αγίου Δημητρίου που παραχώρησε δωρεάν ο μητροπολίτης Άνθιμος. Εκεί βρίσκονται όλες οι "υπηρεσίες". Ο χώρος φύλαξης όπου οι πολύτεκνες μητέρες μπορούν να αφήσουν τα παιδιά τους, ο χώρος μάθησης για την κατάρτιση και προετοιμασία σε θέματα εργασίας με παράλληλη λειτουργία δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά, ο χώρος για εβδομαδιαίες συνεδρίες συμβουλευτικής υποστήριξης αλλά και φυσιοθεραπευτήριο για διάγνωση, πρόληψη και θεραπεία εκφυλιστικών μυοσκελετικών παθήσεων που σχετίζονται με τις πολλές κυήσεις και την καθημερινή φροντίδα μιας μεγάλης οικογένειας.
Έξω από αυτό το άξιο θαυμασμού κέντρο η οργάνωση έχει αναπτύξει συνεργασίες με οργανισμούς και κλινικές για την αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών όπως η δυσλεξία, όπως και ένα πρόγραμμα διδακτικής στήριξης με την εθελοντική βοήθεια σπουδαστών στο σπίτι, αξιοποιώντας το δυναμικό των ΑΕΙ.

Αλλά οι γυναίκες της "Μητέρας Έργον" δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια και στο θέμα των διακοπών, καθώς αυτό ήταν από τα πρωταρχικά προβλήματα για μια πολυμελή οικογένεια. Σήμερα, μετά από χρόνια δουλειάς και την αρχική προσφορά εργασίας των ιδρυτικών μελών της οργάνωσης, κατάφεραν να εξασφαλίσουν για 170 οικογένεις κάθε χρόνο πέντε κατασκηνώσεις- σε Θάσο, Σάμο, Κέρκυρα, Αγ. Παρασκευή Λάρισας και Αγ. Ανδρέα Αττικής- όπου να μπορούν να συσπειρωθούν και να διασκεδάσουν όλοι μαζί για 10 μέρες.
Άθλοι που φαντάζουν ονειρικοί για μία κοινωνία όπως η ελληνική που συνήθως μένει στο "θα", ξεκινά εύκολα μεγαλεπήβολα σχέδια αλλά και εύκολα τα εγκαταλείπει μέσα στη διάρκεια του χρόνου.
Και ο κατάλογος των δράσεων δεν σταματά εδώ. Άξιο λόγου είναι- εκτός από την διοργάνωση σχετικών συνεδρίων και ημερίδων-, η έκδοση εφημερίδας αλλά κυρίως η έκδοση ενός πολύτιμου βιβλίου, που διανέμεται δωρεάν, το "Μαθαίνω να προστατεύω τον εαυτό μου", που επιμελήθηκε η αντιπρόεδρος της οργάνωσης και δημοσιογράφος Ευγενία Κατούφα, το οποίο εφοδιάζει τα παιδιά με τις απαραίτητες γνώσεις για αυτοπροστασία, όπως τα δικαιώματά του, την ασφαλή χρήση του διαδικτύου, τα ατυχήματα, τη σωστή διατροφή, την προστασία των δοντών, προτάσεις για ομαδικά αθλήματα κ.α.
Το "Μητέρας Έργον" δεν έμεινε έξω ούτε από το διαδίκτυο. Διαθέτει έναν ιστότοπο με πλήρη στοιχεία για τις δράσεις και τα προγράμματά του, τις προτάσεις και τις παροχές που μπορεί να προσφέρει για όσες οικογένειες δεν το γνωρίζουν ακόμη και θα έβρισαν ανακούφιση κοντά του.
Και τέλος το φεστιβάλ "Μητέρα- Παιδεία- Οικογένεια". Ένας θεσμός τώρα πια από το 1997 που ιδρύθηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Παγκόσμιας Ημέρας της Μητέρας. Φεστιβάλ που φιλοξενήθηκε επί σειρά ετών στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλους δήμους. Και φέτος κατεβαίνει και στην Αθήνα, στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Με έναν ανθοτάπητα που θα συνθέσουν μητέρες και παιδιά στέλνοντας μήνυμα ελπίδας για το ρόλο της μητέρας και τη σημασία της οικογένειας. Με θεατρικά μονόπρακτα από την καθημερινότητα της οικογένειας. Με διανομή ενημερωτικού υλικού και τέλος με ένα φόρουμ με θέμα "Η κατάρτιση της μητέρας στην Ευρώπη του 2010". Εκδηλώσεις που δέχτηκε να βάλει υπό τη σκέπη του ο δήμος Αθηναίων, γιατί όπως δήλωσε ο δήμαρχος, "η ΜΚΟ "Μητέρας Έργον" γνωρίζει καλά τον τρόπο να παρέχει υψηλές υπηρεσίες, πολυεπίπεδη μέριμνα και να γαλουχεί την κοινωνία μας με τις αρχές καιτις αξίες της αγάπης και της συλλογικότητας που τόσο χρειάζεται".

AΠΕ-ΜΠΕ - One Stop News

reade more... Résuméabuiyad

Διακυβεύεται η αξιοπιστία της ΕΕ

Ο Ζακ Ντελόρ είναι από τους αρχιτέκτονες της ΟΝΕ. Τη σημερινή κρίση την αποδίδει στην έλλειψη συντονισμού στην οικονομική πολιτική μεταξύ των χωρών-μελών.
Σε συνέντευξή του προς το τηλεοπτικό δίκτυο της DW, o Ζακ Ντελόρ απαντά κατ΄ αρχήν στην ερώτηση, εάν λείπει η αλληλεγγύη των Ευρωπαίων στην Ελλάδα.
"Όχι, είναι μάλλον κανονική η αντιμετώπιση», λέει ο Ζακ Ντελόρ. «Όταν δημιουργήσαμε την οικονομική και νομισματική ένωση - είχαμε συντάξει τότε στην επιτροπή Ντελόρ το βασικό σχέδιο - ήταν σαφές ότι δεν υπάρχει bail-out. Δηλαδή είπαμε πως επειδή είμαστε στην Ένωση δεν σημαίνει ότι θα έχουμε και υποχρέωση ανάληψης χρέους. Ήταν φυσιολογικό να το αποφασίσουμε τότε. Ταυτόχρονα είχα πει ότι με τις συμφωνίες για το ευρώ το 1997 έχουμε ένα νομισματικό σκέλος, αλλά δεν έχουμε ένα σκέλος οικονομικής πολιτικής.
Σήμερα το πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά η ευθύνη των 16 χωρών, που συμμετέχουν στο συμβούλιο υπουργών και από το 2005, 2006, δεν είδαν τίποτα ή δεν θέλησαν να δουν τίποτα. Δεν ήθελαν να δουν που οδηγούμαστε. Ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι μια συλλογική ευθύνη της ΕΕ - πέρα και ανεξάρτητα από όλα τα λάθη τα οποία έκανε η Ελλάδα ή άλλες χώρες."

Μπορούσατε να φανταστείτε τότε, όταν ιδρυόταν η Ένωση ότι θα είχαμε τη σημερινή κρίση;
"Ναι, το είχα σκεφτεί. Διότι παραλείψαμε να συνδέσουμε πολιτικά το νόμισμα με την οικονομία. Βέβαια, όχι με τον τρόπο που γράφεται στον αγγλοσαξονικό τύπο. Αυτοί λένε: το ευρώ δεν μπορεί να λειτουργήσει επειδή δεν υπάρχει η πολιτική ένωση της Ευρώπης. Όχι, η πολιτική Ένωση δεν ήταν εφικτή. Πρόκειται για την απώλεια κυριαρχίας σε επιλεγμένους τομείς για να διασφαλίσουμε την οικονομική πολυμορφία και τη νομισματική σταθερότητα. Το πρόβλημα είναι ότι ακριβώς αυτό δεν έγινε. Κατά συνέπεια το πρόβλημα είναι η αποτυχία των θεσμών που δημιουργήθηκαν. Και μάλιστα ακριβώς επειδή δεν τους δόθηκε η απαιτούμενη δύναμη και δεν είχαν την εντολή, για αυτό και βρισκόμαστε στη σημερινή κατάσταση."

Για ποιό λόγο δεν έγινε τότε αυτό, ποιοί ήταν αντίθετοι σε κάτι τέτοιο;
"Τότε, το 1997 αμφιταλαντεύονταν ακόμα έντονα η Γερμανία, εάν θα πρέπει να αποδεχτεί τις χώρες της νότιας Ευρώπης: Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία. Ήδη τότε ήταν πρόβλημα. Η Γερμανία ήταν προσηλωμένη στη διαφύλαξη μίας ορθόδοξης δημοσιονομικής πολιτικής που την τοποθετούμε στο κεφάλαιο της φιλελεύθερης πολιτικής. Για αυτό και ήταν ικανοποιημένοι οι Γερμανοί, έχοντας μόνο το Σύμφωνο Σταθερότητας. Ήμουν πεπεισμένος ότι αυτό δεν αρκεί, και ότι πρέπει να οδηγηθούμε σε μία ισορροπία ανάμεσα στο νόμισμα και την πολιτική. Δεν ήμουν αντίθετος με το Σύμφωνο Σταθερότητας, αλλά απαιτείται ένας συντονισμός στις οικονομικές πολιτικές. Αυτό ακριβώς δεν έγινε. Και για αυτό βιώνουμε σήμερα αυτή τη μεγάλη κρίση, η οποία -σημειωτέον- δεν είναι μόνο δημοσιονομική κρίση, αλλά και μία πολιτική της οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης."

Τι πρέπει να κάνουν τώρα οι χώρες της ευρωζώνης;
Πρέπει να αποτρέψουν μια αποτυχία της Ελλάδας, αλλά να φροντίσουν ώστε το να μην αποδυναμωθεί περισσότερο και χάσει την αξία του το ευρώ και μαζί του η Οικονομική και Νομισματική Ένωση. Και αυτό θα γίνει μόνον εάν αποκατασταθεί και πάλι η ισορροπία μεταξύ της πραγματικής οικονομίας και του νομίσματος αποδεχόμενοι ότι είναι σημαντικά όλα τα στοιχεία που επηρεάζουν την οικονομική και κοινωνική εξέλιξη".

Ποιά είναι η γνώμη του Ζακ Ντελόρ για τις φωνές που ζητούν έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη;
"Ούτε σκέψη για κάτι τέτοιο. Εάν δεν θέλουμε να θέσουμε σε κίνδυνο όλο το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Δεν πρόκειται απλά μόνο για την Ελλάδα. Δεν θέλω εδώ να υπερασπιστώ την Ελλάδα. Δεν δείχνω καμία κατανόηση, για τον τρόπο με τον οποίο η ηγεσία της Ελλάδας κινήθηκε τα περασμένα χρόνια. Αλλά προσοχή: Όταν διακυβεύεται το μέλλον της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης και όταν οι 16 χώρες της ευρωζώνης δεν προέβλεψαν αυτή την εξέλιξη τότε έχουν όλοι ευθύνη. Εκείνο που διακυβεύεται εδώ είναι η αξιοπιστία της ΕΕ."

Γιώργος Παππάς

reade more... Résuméabuiyad

Η απόλυτη αποτυχία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα.

Δεν αναφερόμαστε για το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα μέχρι το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στην περίοδο αυτή από 1821 μέχρι το 1940 έχουν αναφερθεί οι Ιστορικοί, άλλοι με ανιδιοτέλεια, άλλοι με προσωπικές απόψεις και συμφέροντα κλπ.

Επίσης δεν αναφερόμαστε και για την περίοδο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μέχρι το 1974, η περίοδος αυτή ήταν μία ανώμαλη πολιτικά περίοδος και καλά θα κάνουν νέοι σημερινοί ή μελλοντικοί Ιστορικοί να την αναλύσουν και να γράψουν τα τεκταινόμενα και τα ανιδιοτελή συμπεράσματα τους.

Αναφερόμαστε στην περίοδο από το 1974 μέχρι σήμερα δηλαδή στα τελευταία 36 χρόνια, στα 36 χρόνια που κατά αποκλειστικότητα και κατά περίπου ίσα χρονικά διαστήματα, κυβέρνησαν την Ελλάδα το ΠΑ.ΣΟ.Κ και η Νέα Δημοκρατία

Στην αρχή δηλαδή από το 1974 μέχρι το 1995 περίπου, με μία μικρή διακοπή από το 1990 μέχρι το 1993 είχαμε κυβερνήσεις του ενός ανδρός (στα Αγγλικά one man show), από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή και από την πλευρά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. του Ανδρέα Παπανδρέου.
Και οι δύο τους ήταν ιδρυτές των πολιτικών κομμάτων τους, και είχαν το πολιτικό ύψος, την δύναμη και την θέληση, και μπορούσαν με συνοπτικές διαδικασίες να αποπέμπουν από το κόμμα τους κάθε λαμόγιο, σφετεριστή των αρχών και των ιδεών, του κόμματος τους.

Όλα τα υπόλοιπα διαστήματα είχαμε κυβερνήσεις συντεχνιών  ή απλά «πολιτικών συμμοριών» ( στα Αγγλικά gang political show), αυτό αφορά και το διάστημα από το 1990 μέχρι το 1993.
Και όπως για κάθε συμμορία, το μοναδικό ζητούμενο είναι το προσωπικό και συντεχνιακό κέρδος, βλέπε Koza Nostra, Mafia κλπ. έτσι και τα σημερινά Ελληνικά πολιτικά κόμματα εξουσίας (Νέα Δημοκρατία και ΠΑ.ΣΟ.Κ.) ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα εξασφαλίσουν οικονομικά  τους εαυτούς τους, τους συνοδοιπόρους τους και τους προστατευόμενους τους.

Τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών κομμάτων και πολιτικών συστημάτων που ακολουθούν, τα βλέπουμε όλοι μας σήμερα, δηλαδή σήμερα, με αιχμή  τον Ελληνικό οικονομικό μαρασμό, βιώνουμε την απόλυτη αποτυχία αυτών των πολιτικών κομμάτων και συστημάτων.

Εδώ που φτάσαμε τι μπορούμε πλέον να κάνουμε.

Η μοναδική πλέον λύση, αν νομίζει κανένας άλλος ότι έχει να προτείνει κάτι άλλο η διαθέτει κάποια άλλη λύση, ας το κάνει, είναι να αλλάξουμε εκ βάθρων το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα.

Μετά από τα πειράματα που έκαναν, οι κάθε μορφής και είδους πολιτικοί και πολιτικάντηδες, στις πλάτες κάθε Ελληνίδας και Έλληνα πολίτη, μετά από 34 χρόνια μετατροπής των Ελληνίδων και Ελλήνων πολιτών σε πειραματόζωα ήλθε η ώρα να ξαναγράψει η Ελλάδα  την Δημοκρατία

Η Ελλάδα είναι ίσως το μοναδικό Κράτος στο πλανήτη που όχι μόνο έχει το δικαίωμα, αλλά πρωτίστως έχει την κοινωνική και ηθικά διεθνή ιστορική αποδοχή να ξαναγράψει, προσαρμοσμένη σε σημερινά  και μελλοντικά πλαίσια και να εφαρμόσει την Δημοκρατία.

Η Ελλάδα πρέπει πλέον να αναλάβει τις ευθύνες της και να γίνει η πολιτική, κοινωνική και ανθρωπιστική συνείδηση των απανταχού του πλανήτη Λαών.

Σήμερα πρέπει να απαντήσουμε σε ένα και μοναδικό αμείλικτο ερώτημα, στο ερώτημα του τι Κράτος θέλουμε, θέλουμε ένα Κράτος συντεχνιών, λαμογιών και απατεώνων, όπως είναι σήμερα η Ελλάδα ή θέλουμε ένα Κράτος Δημοκρατικό όπου καμιά απόφαση – νόμος δεν θα λαμβάνεται αν δεν έχει αναλυτικά και εκ βαθέων εξηγηθεί η αναγκαιότητα του και ψηφισθεί από όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες πολίτες και δεν έχει συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία.

Δηλαδή απλά, πολύ απλά θέλουμε να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας ή οι σημερινές συμμορίες των πολιτικών κομμάτων.

Για να μπορέσει να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός, πρέπει σήμερα να ξεκινήσει η δημιουργία ενός νέου κόμματος – κινήματος, πες το όπως θέλετε, ενός κινήματος που ανήκει σε σένα, ενός κόμματος που δεν αντιπροσωπεύεται από κάποιον  ή από κάποια συμμορία αλλά αντιπροσωπεύεται από όλους μας, κάθε Ελληνίδα και Έλληνα με Δημοκρατική νοοτροπία πολίτη.

Για αυτό καλούμε κάθε Ελληνίδα και Έλληνα πολίτη να συμμετέχει στο νέο αυτό ΑΠΟΛΥΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ κίνημα  - κόμμα το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί σημειολογικά ΚΑΝΕΝΑΣ ή ΕΛΠΙΔΑ να δημοσιοποιήσει, να συζητήσει με τους φίλους του και την οικογένεια του, να στείλει σε κάθε γνωστό του ή άγνωστο το ξεκίνημα αυτής της προσπάθειας.

Σ.Σ. Η Εκκλησία του Δήμου είναι σήμερα άμεσα εφικτή, σας το επιβεβαιώνει αυτό ο συντάκτης αυτής της πρόσκλησης που ασχολείται με την πληροφορική και τις τηλεπικοινωνίες από το 1979.

One Stop News

reade more... Résuméabuiyad

Τελικά οι Έλληνες είμαστε Μπούφοι

Αρχές του 2004, τότε στην Ελλάδα κυβέρνηση ήταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τον Σημίτη, έδωσα στην τότε κυβέρνηση την Μελέτη μου “Ολοκληρωμένο σύστημα ασφαλιστικών ταμείων”, όσο πήρατε απάντηση εσείς, άλλο τόσο πήρα απάντηση και εγώ από την κυβέρνηση Σημίτη.
Τον Ιούνιο του 2004, κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, με τον Καραμανλή, έστειλα την Μελέτη μου στο σύνολο των βουλευτών της τότε κυβέρνησης και του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τότε από αρκετούς βουλευτές πήρα την απάντηση, να περιμένω να γίνουν οι Ολυμπιακοί αγώνες και μετά θα το δούνε.
Στα τέλη του 2004 και αρχές 2005, και αφού η Μελέτη είχε γίνει εφαρμογή 800 περίπου σελίδων, την παρουσίασα στο Υπουργείο Εργασίας τουλάχιστον 4 φορές, τελικά πήρα από τους πολιτικούς, οι δημόσιοι υπάλληλοι του υπουργείου είχαν τελείως διαφορετική γνώμη, απείρου κάλους απαντήσεις από το υλοποίησε το και έλα να μας το πουλήσεις, για να πάρουν προφανώς την μίζα τους, μέχρι ότι δεν εφαρμόζεται γιατί δεν μπορούν να τα θίξουν τα οικονομικά συμφέροντα των χρηματοδοτών τους, ποίους αλήθεια εννοούσαν.
Σε πλήρη αναντιστοιχία οι δημόσιοι υπάλληλοι του υπουργείου εργασίας, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες εργαζόμενοι πολίτες δηλαδή, υποστήριζαν και βροντοφώναζαν ότι το “Ολοκληρωμένο σύστημα ασφαλιστικών ταμείων” έπρεπε να είχε ήδη εφαρμοστεί και ότι θα επέστρεφε τότε το 2004-2005 τουλάχιστον 6 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, στην Ελληνική οικονομία, σήμερα δηλαδή περισσότερα από 10 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, και θα εξυγίανε πλήρως τον τομέα Υγείας και το ασφαλιστικό σύστημα.
Τον Νοέμβριο του 2009, σημερινή κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τον Παπανδρέου το έστειλά στους, Λοβέρδο, Ξενογιανακοπούλου, Παπακωσταντίνου, το Φεβρουάριο του 2010 το ξανάστειλα στους ιδίους αναλύοντας τους τα οικονομικά οφέλη και την βοήθεια που μπορεί να προσφέρει στην δοκιμαζόμενη Ελληνική οικονομία η μόνη απάντηση που πήρα ήταν από την Γραμματεία του Παπακωσταντήνου.
Τον Φεβρουάριο του 2010 μου το ζήτησαν και το έστειλα και στον Κουτρουμάνη.

Τελικά οι Έλληνες, και ιδιαίτερα μάλλον οι πολιτικοί μας, δεν πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα Ευφυείς άνθρωποι, όταν κοιταζόμαστε στον καθρέπτη μάλλον δεν πρέπει να βλέπουμε τον εαυτόν μας αλλά το πτηνό της φωτογραφίας του άρθρου τον ΜΠΟΥΦΟ.

Τα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουμε χάσει από το 2004 μέχρι σήμερα, δεν είναι λίγα, υπερβαίνουν τα 70 δισεκατομμύρια ευρώ, ποίος τελικά πρέπει να τα πληρώσει αυτά, οι δημόσιοι υπάλληλοι που φωνάζουν και ωρύονται να εφαρμοστεί το “Ολοκληρωμένο σύστημα ασφαλιστικών ταμείων” και κανείς πολιτικός δεν τους ακούει, ή οι ίδιοι οι πολιτικοί, τα τσιράκια τους, και οι συνοδοιπόροι δημοσιογράφοι τους, αποκλειστικά από την προσωπική τους περιουσία ;;

One Stop News

reade more... Résuméabuiyad